Unerwienie serca

Unerwienie serca. Czynność serca zależy od 2 układów: 1) automatycznego (mięśniowo-nerwowego), zebranego w węzły pęczki z siedzibą przeważnie w prawej połowie serca 2) autonomicznego, czyli wegetatywnego (czysto nerwowego) Układ automatyczny, zwany narządem przewodzącym serca, pobudza serce do skurczów w pewnym ściśle określonym rytmie, natomiast nie może regulować samodzielnej czynności serca tak, by dostosowywać ją do każdego zapotrzebowania ustroju. Zadanie to spełniają nerwy układu wegetatywnego, przywspółczulny i współczulny, dzięki licznym połączeniom z innymi nerwami u podstawy mózgu i w rdzeniu przedłużonym. Za pośrednictwem unerwienia wegetatywnego mogą odruchowo wywierać wybitny wpływ na powstawanie podniet do skurczów serca także nerwy obwodowe, przez co serce dostosowuje się do zapotrzebowań ustroju. Układ wegetatywny serca oddziaływa także na czynniki psychiczne, naczynia, bowiem krwionośne kory mózgowej i ośrodków po dkorowych znajdują się pod pewnym jego wpływem nie jest może bez znaczenia, że narządy dokrewne (tarczyca i inne), których hormony wywierają duży wpływ na czynność serca, otrzymują swoje unerwienie od tych samych odcinków nerwów błędnego i współczulnego co i serce. Układ wegetatywny serca Nerwy układu wegetatywnego serca pochodzą od części od nerwu współczulnego, po części od nerwu błędnego. Od pnia współczulnego odchodzą nerwy serca (nn. accelerantes), które biorą początek w górnym, środkowym i także gwiaździstym) zwojach szyjnych (ganglion cercieale superius, medium i ineriuss, stellatum) oraz w pierwszym zwoju piersiowym (ganglion tliaracale primum). [więcej w: Upadłość transgraniczna, amyloza, laserowe obkurczanie pochwy ]

Powiązane tematy z artykułem: amyloza laserowe obkurczanie pochwy Upadłość transgraniczna