Patiromer u pacjentów z chorobą nerek i hiperkaliemią Przyjmujący inhibitory RAAS AD 6

Najczęstsze zdarzenia niepożądane przedstawiono w Tabeli 2; Najczęstszym zdarzeniem niepożądanym było łagodne do umiarkowanego zaparcie (występujące u 11% pacjentów). Większość działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego wystąpiła u mniej niż 2% pacjentów. W tej fazie nie wystąpiły poważne zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Zdarzenia niepożądane prowadzące do odstawienia patiromeru wystąpiły u 15 pacjentów (6%). Trzech pacjentów (1%) miało łącznie sześć poważnych zdarzeń niepożądanych (tabela S7 w dodatkowym dodatku). Żadna z nich nie była śmiertelna i wszyscy badacze uznali, że nie są oni związani z leczeniem patiromerem. Tabela 3. Tabela 3. Zdarzenia niepożądane podczas fazy losowego wycofywania i przez okres obserwacji bezpieczeństwa dla tej fazy. Podczas randomizowanej fazy wycofania i okresu obserwacji odsetek pacjentów z jednym lub większą liczbą zdarzeń niepożądanych był podobny w grupie placebo i grupie patiromerowej (odpowiednio 50% i 47%). Łagodne lub umiarkowane zaparcia, biegunka i nudności były najczęstszymi zdarzeniami żołądkowo-jelitowymi zgłaszanymi z patiromerem (każdy u 4% pacjentów); zdarzenia te nie wystąpiły u żadnego z pacjentów w grupie placebo (Tabela 3). Jeden pacjent (2%) w każdej grupie badanej zaprzestał stosowania badanego leku z powodu zdarzeń niepożądanych. Jedno poważne zdarzenie (zakrzepica naczyń krezki prowadząca do śmierci) wystąpiło u pacjenta w grupie placebo; badacz ocenił go jako niezwiązany z terapią patiromerem (dodatkowe informacje można znaleźć w Dodatku uzupełniającym).
W początkowej fazie leczenia i w okresie obserwacji częstość występowania hipokaliemii (stężenie potasu w surowicy <3,5 mmol na litr) wynosiła 3,0%. Poziomy potasu wskazujące na hipokaliemię mieściły się w zakresie od 3,2 do 3,4 mmol na litr; hipokaliemia była najczęściej przejściowa po dostosowaniu dawki patiromeru. Podczas randomizowanej fazy wycofania wymagane było wycofanie się z badania, jeśli poziom potasu w surowicy był mniejszy niż 3,8 mmol na litr; 5% pacjentów w grupie patiromerowej i 2% w grupie placebo spełniało to kryterium.
Średni poziom magnezu w surowicy utrzymywał się w normalnym zakresie podczas obu faz; niewielki średni spadek od wartości wyjściowej (-0,1 do -0,2 mg na decylitr [-0,04 do -0,08 mmol na litr]), bez widocznego efektu dawki, obserwowano u patiromeru w początkowej fazie leczenia i niewielki średni wzrost (0,1 mg na decylitr) obserwowano w przypadku placebo w randomizowanej fazie odstawienia (ryc. S5 w dodatkowym dodatku). Stężenie magnezu w surowicy poniżej 1,4 mg na decylitr (0,58 mmol na litr) wystąpiło u ośmiu pacjentów (3%) w początkowej fazie leczenia i tylko w okresie obserwacji; żaden z tych pacjentów nie osiągnął stężenia magnezu w surowicy poniżej 1,2 mg na decylitr (0,49 mmol na litr) podczas każdej fazy. Terapia zastępcza magnezem została rozpoczęta u dziewięciu pacjentów (4%) w grupie patiromerowej w początkowej fazie leczenia. W żadnej fazie nie zaobserwowano klinicznie istotnych zmian czynności nerek lub poziomów wapnia, fluoru (rys. S6 do S9 w dodatkowym dodatku) lub innych elektrolitów (np. Wodorowęglanu).
Dwaj pacjenci podczas początkowej fazy leczenia i jeden pacjent w grupie patiromerów w fazie randomizowanej wycofania mieli zmiany elektrokardiograficzne, które były zgodne z hiperkaliemią, i żadna nie miała zmian zgodnych z hipokaliemią, jak oceniono przez komisję oceny bezpieczeństwa (patrz Dodatek dodatkowy).
Dyskusja
Wśród pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, którzy przyjmowali inhibitory RAAS, leczenie patiromerem wiązało się z obniżeniem od wartości początkowej podwyższonego stężenia potasu w surowicy; Normokaliemia była następnie utrzymywana bardziej efektywnie niż u pacjentów otrzymujących placebo. Częstość występowania hipokaliemii była niewielka, wystąpiło kilka działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, a dawka patiromeru musiała być dostosowywana nieczęsto.
Pacjenci, u których występuje trwała lub utrzymująca się hiperkaliemia, zazwyczaj mają wiele czynników ryzyka, z których najważniejszymi są przewlekła choroba nerek i cukrzyca oraz jednoczesne stosowanie inhibitorów RAAS.4 Około 85% pacjentów w obecnym badaniu miało eGFR równe 15 mniej niż 60 ml na minutę na 1,73 m2; wszystkie otrzymywały inhibitory RAAS, a znaczące proporcje miały nadciśnienie, cukrzycę, niewydolność serca lub chorobę wieńcową. Tak więc populacja badana była reprezentatywna dla pacjentów, którzy ogólnie korzystają z terapii inhibitorami RAAS.1,12,15-20 Zakres podwyższonego poziomu potasu w surowicy (5,1 do <6,5 mmol na litr) został wykorzystany do zakwalifikowania pacjentów do włączenia do badania z 62% pacjentów o wyjściowym poziomie potasu wynoszącym 5,5 mmol na litr lub wyższym, wyniki reprezentatywne dla szerokiego zakresu podwyższeń potasu obserwowanych u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek i hiperkaliemią przyjmujących inhibitory RAAS.1. 4,12,20-22
Ogółem 76% kwalifikujących się pacjentów z hiperkaliemią, którzy byli leczeni
[hasła pokrewne: nutraceutyki, naklejka na legitymację, przeszczep chondrocytów ]

Powiązane tematy z artykułem: naklejka na legitymację nutraceutyki przeszczep chondrocytów