Blokada PD-1 za pomocą Niwolumabu w nawrotowym lub opornym na leczenie chłoniaku Hodgkina AD 4

Aktywność kliniczna u pacjentów leczonych niwolumabem. Wskaźnik odpowiedzi wynosił 87% (95% przedział ufności [CI], 66 do 97), przy całkowitej odpowiedzi występującej u 4 pacjentów (17%), częściowej odpowiedzi u 16 pacjentów (70%) i stabilna choroba u 3 pacjentów (13%) (tabela 3). Spośród 4 pacjentów z pełnymi odpowiedziami, 3 nie otrzymało wcześniej leczenia brentuksymabem. Wyniki podsumowano także w trzech podgrupach: pacjentów, u których nie powiodło się wcześniejsze autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych i brentuksymabu, tych, u których leczenie brentuksymabem zakończyło się niepowodzeniem, ale którzy nie przeszli autologicznego przeszczepienia komórek macierzystych przed leczeniem brentuksymabem, oraz ci, którzy nie otrzymywali brentuksymab (tabela 3). Wśród 15 pacjentów, którzy mieli nawrót choroby po autologicznym transplantacji komórek macierzystych i brentuksymabu, odsetek odpowiedzi wynosił 87% (95% CI, 60 do 98). Spośród tych pacjentów (7%) miało pełną odpowiedź, 12 (80%) miało częściową odpowiedź, a 2 (13%) miało stabilną chorobę. W przypadku 3 pacjentów, którzy nie przeszli autotransplantacji komórek macierzystych przed leczeniem brentuksymabem, odsetek odpowiedzi wynosił 100% (95% CI, 29 do 100), przy czym u wszystkich 3 pacjentów wystąpiła odpowiedź częściowa. Wśród 5 pacjentów, którzy nie otrzymywali brentuksymabu, odsetek odpowiedzi wynosił 80% (95% CI, 28 do 99), przy 3 pacjentach (60%) z całkowitą odpowiedzią, (20%) z częściową odpowiedzią i ( 20%) stabilna choroba. Ryc. 1. Charakterystyka odpowiedzi i zmiany w obciążeniu nowotworu u pacjentów z chłoniakiem nieziarniczym przyjmującym Nivolumab.Panel A przedstawia początek i czas trwania odpowiedzi u 20 pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź na leczenie niwolumabem. Kolor każdego słupka wskazuje, czy poprzednia autologiczna transplantacja komórek macierzystych (ASCT) lub brentuksymab zakończyła się niepowodzeniem u tego pacjenta. Długość paska pokazuje czas, w którym pacjent otrzymał pełną odpowiedź lub częściową odpowiedź, wraz z czasem trwania odpowiedzi. Sześciu pacjentów zdecydowało się przerwać badanie w celu poddania się przeszczepowi komórek macierzystych po uzyskaniu odpowiedzi na niwolumab. Jedenaście pacjentów nadal otrzymywało odpowiedź w momencie pisania tego tekstu (wskazane przez grot strzałki). Panel B pokazuje procentowe zmniejszenie obciążenia nowotworem w stosunku do wartości wyjściowej u wszystkich 23 pacjentów. Dwaj pacjenci spełnili kryteria pełnej odpowiedzi bez 100% zmniejszenia obciążenia nowotworem. Jeden pacjent z częściową odpowiedzią miał 99% spadek obciążenia nowotworem, ale miał pozytywne wyniki w tomografii emisyjnej pozytronowej.
Spośród 20 pacjentów, którzy mieli całkowitą lub częściową odpowiedź, 12 pacjentów (60%) miało pierwszą odpowiedź w ciągu 8 tygodni (zakres od 3 do 39 tygodni) (Figura 1A). Stopień przeżycia bez progresji po 24 tygodniach wynosił 86% (95% CI, 62 do 95). W chwili pisania tego artykułu 6 pacjentów zdecydowało się na przeszczep komórek macierzystych w momencie uzyskania najlepszej ogólnej odpowiedzi, a 11 pacjentów nadal otrzymywało odpowiedź (ryc. 1A). Mediana całkowitego czasu przeżycia nie została osiągnięta. Mediana czasu obserwacji wynosiła 40 tygodni (zakres od 0 do 75).
Figura 1B przedstawia maksymalne zmniejszenie ciężaru guza od linii podstawowej dla każdego pacjenta. Przeżycie wolne od progresji dla całej kohorty przedstawiono na rycinie S1 w dodatkowym dodatku.
Analiza loci ligandu PD-1 i ekspresji
Rycina 2. Rycina 2. Analiza genetyczna i immunohistochemiczna ekspresji białka PDL1 i PDL2, PD-L1 i PD-L2 oraz statusu wirusa epsteina-Barra u pacjentów z ziarnicą złośliwą. Wykreślono wyniki analizy loci PDL1 i PDL2 oraz ekspresję białka PD-L1 i PD-L2 w komórkach Reeda-Sternberga. Panel A pokazuje lokalizację i oznaczenie barwy klonów bakteryjnych sztucznych chromosomów stosowanych do testu fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) dla PDL1 (czerwony) i PDL2 (zielony) na chromosomie 9p24.1. Reprezentatywne obrazy uzyskane od pacjentów wykazują przyrost liczby kopii w PDL1 i PDL2 (panel B, po lewej), z sześcioma sygnałami zielono-czerwonymi (żółte nakładanie) (oznaczającymi sygnał fuzji), w porównaniu z trzema sygnałami centromerowymi (aqua), lub Wzmocnienie PDL1 i PDL2 (panel B, z prawej), z ponad trzykrotnie większą liczbą sygnałów zielono-czerwonych (żółte nakładki), jak sygnały centromerowe (aqua). W panelu C ekspresję PD-L1 (górny rząd) i PD-L2 (dolny rząd) wskazuje brązowe zabarwienie w komórkach Reeda-Sternberga uzyskane od tych samych pacjentów, co w Panelu B. Strzałki wskazują na komórki złośliwe. PD-L1 jest oceniany w połączeniu z PAX5 w celu identyfikacji komórek pozytywnych względem PAX5 (pokazanych na czerwono w górnym rzędzie). PD-L2 jest oceniany w powiązaniu z fosforylowanym przekaźnikiem sygnału i aktywatorem transkrypcji 3 (pSTAT3), który odzwierciedla aktywację kinazy Janus-STAT (pokazany na czerwono w dolnym rzędzie)
[hasła pokrewne: psychoterapia wrocław, długi weekend czerwcowy, psycholog warszawa ]

Powiązane tematy z artykułem: długi weekend czerwcowy psycholog warszawa psychoterapia wrocław